تری پلی فسفات سدیم (Na5P3O10 یا STPP) صنعت لباسشویی مدرن را ایجاد کرد - سپس تقریباً اکوسیستم های آب شیرین را نابود کرد. داستان آن یک استاد کلاس در عواقب ناخواسته است.
معجزه دهه 1950
قبل از STPP، صابون را در آب سخت خمیر کنید و حلقه های وان حمام و لباس های خاکستری باقی بماند. فسفات ها همه چیز را حل کردند: کلسیم و منیزیم را جدا کردند، خاک را معلق نگه داشتند و از رسوب مجدد پارچه جلوگیری کردند. تا سال 1967، 75 درصد مواد شوینده ایالات متحده حاوی آن بودند. لباس ها درخشیدند؛ فروش افزایش یافت
مرگ دریاچه ایری
سپس دریاچه ایری شروع به مردن کرد. شکوفه های جلبکی 700 مایل مربع خفه شدند. مناطق مرده گسترش یافته است. کشتار ماهی تیتر خبرها شد دانشمندان مقصر را ردیابی کردند: رواناب فسفر باعث اوتروفیکاسیون شد. STPP در فاضلاب خانگی تن ها فسفات زیستی را در آبراه ها ریخت. در سال 1970، ایری "مرده" اعلام شد. اعتراض عمومی باعث ممنوعیت اجباری در سراسر منطقه دریاچه های بزرگ شد. صنعت در تلاش بود تا با زئولیت‌ها و پلی‌کربوکسیلات‌ها فرمول‌بندی مجدد کند - موثرتر، گران‌تر، اما بدون فسفات.
محور صنعت غذایی
STPP که در مواد شوینده ممنوع شده بود، در جای دیگری پناه گرفت. پردازشگرهای گوشت آن را برای حفظ رطوبت در میگو و مرغ - تا 20٪ وزن آب، به طور قانونی تزریق می کنند. فسفات به پروتئین متصل می شود و از ریزش قطره در هنگام انجماد جلوگیری می کند. سینه مرغ "کاملاً طبیعی" شما ممکن است محلول 15٪ STPP باشد. برچسب های غذاهای دریایی اغلب به آن اشاره می کنند. طیور به ندرت این کار را انجام می دهد.
سرامیک و تصفیه آب
STPP همچنان بر کاربردهای صنعتی غالب است. تولید کاشی و سرامیک از آن به عنوان دفلوکولانت استفاده می کند - ذرات خاک رس را برای خشک کردن اسپری معلق نگه می دارد. کارخانه های تصفیه آب آن را برای کنترل خوردگی سرب و مس مصرف می کنند و لایه های محافظ لوله را تشکیل می دهند. این سیستم های بسته از انتشار محیطی جلوگیری می کنند و شیمی را زنده نگه می دارند.
میراث
STPP مظهر پارادوکس فسفر است: ضروری برای زندگی، فاجعه بار بیش از حد. ممنوعیت مواد شوینده بارهای فسفر دریاچه بزرگ را تا 90 درصد کاهش داد، اما رواناب کشاورزی اکنون غالب است. مولکول تغییر نکرد. درک ما از تحرک محیطی آن بود. گاهی اوقات مفیدترین ترکیب، ترکیبی است که یاد می گیرید به جای حذف کردن، محدود کنید.